Książka TERAZ! Animacja kultury stanowi efekt długotrwałego procesu - wielomiesięcznej pracy nad ideą i praktyką animacji.

Projekt Laboratorium Zmiany jest odpowiedzią na pytanie jakie praktyczne konsekwencje ma wiedza, którą przyniosło badanie  "Zoom na domy kultury". Opisuje doświadczenia, które zostały zebrane podczas pracy z domami kultury.

Poradnik stanowi praktyczną pomoc w rozwiązywaniu problemów i dylematów związanych z budowaniem partnerstwa lokalnego.

Książka „Kultura miejska w Polsce z perspektywy interdyscyplinarnych badań jakościowych” pod redakcją Wojciecha Burszty bazuje na „Raporcie o stanie i zróżnicowaniach kultury miejskiej w Polsce”, przygotowanym na Kongres Kultury w 2009 r. w oparciu o materiały zebrane podczas obszernych badań empirycznych. Uwzględniono w nich szerokie spektrum zagadnień. Był to największy tego typu projekt prowadzony w ostatniej dekadzie w Polsce. Staranna analiza zjawisk mających miejsce w dynamicznym obszarze polskiej kultury miejskiej prowadzi do interesujących wniosków – zjawiska nowe w zaskakujący sposób przeplatają się ze starymi tworząc złożoną przestrzeń.

"Miastokultura to konstrukt pragmatyczny, wywołany przez egzystencjalną potrzebę dialogowania wewnątrz pokoleń i między pokoleniami – obok i w odniesieniu do mediów – podczas upublicznionych, lecz zindywidualizowanych rytuałów w szczególnie nacechowanej estetycznie, trójwymiarowej czasoprzestrzeni. Uczestnicy współczesnej miastokultury odbudowali poczucie tożsamości, wyróżniają nadal tradycyjny podział ról na „obserwowanych” i „obserwujących”. Jak się zdaje, autonomiczne cogito w miastokulturze nie rozpada się na kawałki. A jej podmioty nie zawdzięczają swej egzystencji łasce innych, którzy mogą w każdej chwili zmienić kanał, lecz sobie i swoim partnerom."

Animacja kultury kilkanaście lat temu była w Polsce pojęciem całkowicie niszowym. Ten stan się zmienił – podobnie jak wiele innych rzeczy w minionych dwu dekadach. Pytanie o animację kultury ściśle wiąże się przede wszystkimi z dwoma obszarami czy wymiarami tych przemian: instytucjonalnym, z kwestią rzeczywistego działania w kulturze i „aktywności kulturalnej", oraz teoretycznym, z pytaniem o tożsamość i język dzisiejszych nauk o kulturze. Kim jest animator kultury między tymi dwoma polami? Praktykiem poszukującym narzędzi badawczych mających mu pomóc w określeniu stanu kultury, którą – zgodnie ze swym posłannictwem – ma zmieniać i ożywiać? Kulturoznawcą, dla którego naturalną kontynuacją badania jest zaangażowanie – w relacje, w życie społeczne? Czy jeszcze kimś innym?

Małgorzata Litwinowicz-Droździel, autorka koncepcji numeru

Prezentowana publikacja jest raportem z badań domów kultury przygotowanym przez grono badaczy i animatorów kultury.